Turkije wil, ondanks beperkte grondstoffen, een belangrijke rol spelen in de globale energiemarkt. De komende jaren zal Turkije zijn energiebronnen moeten veilig stellen om de stijgende vraag van energie, mede door uitbreiding van de bevolking en industrie, te beantwoorden. De Turkse olie- en gasreserves zijn geconcentreerd in het zuidoosten en de zwarte zee. Door de vraag die de levering voorbijstreeft, heeft het land gekeken naar diverse mogelijkheden om zijn binnenlandse energieproductie te verhogen. Olie en gas worden traditioneel ingevoerd uit Rusland en Irak. Turkije probeert als een brug te dienen tussen Azië en Europa. In dit opzicht, zijn een aantal significante projecten geconstrueerd, voorbeelden: de Pijpleiding Baku-Tbilisi-Ceyhan en de pijpleiding van de Kaukasus . Een overeenkomst voor een pijpleiding naar Syrië is al ondertekend en een lijn aan Griekenland werd gehuldigd in 2007. Turkije heeft de behoefte om nieuwe energiebronnen te vinden en er wordt gekeken om als een brug voor Europa te dienen. Turkije wil samen met de West-Europese landen af van de afhankelijkheid van Russische grondstoffen en is de belangrijkste partij in het, door de EU gesteunde, Nabucco pijpleidingproject. Steenkool, vloeibare aardgas (LNG) en vloeibare aardoliegas (LPG) spelen ook een rol in de energievoorziening van Turkije. Sommige gebieden van Turkije zijn geïdentificeerd als hoog potentiële streken voor windkracht (Canakkale, Izmir, Hatay). Het zuiden van Turkije biedt potentieel voor zonne-energie, te danken aan het Mediterrane klimaat. Het noorden (Zwarte Zee gebied) heeft om zijn waterbronnen en zware regenvallen potentie voor waterkrachtcentrales. Daarnaast toont het Turkse bedrijfsleven en de Turkse overheid steeds meer interesse in waste-to-energy oplossingen.